IJsbreker.
Rijd ik vanmorgen per fiets op en neer naar een sleutelspecialist in Zeist-centrum, als vanouds zonder handschoenen, ik heb ze niet eens en wil ze ook niet hebben. Als kind droeg ik wantjes en wanten, lekker herinner ik me nog.
Op de terugweg is het een drukte van belang in, rond en boven een wetering: waterkippen, eenden, zeemeeuwen en 2 knobbelzwanen. Het heeft vannacht gevroren en ondanks de zon dooit het niet echt, water en ijs wisselen elkaar af. Er wordt dus gezwommen en gelopen door de massa maar gevlogen wordt er voornamelijk door aalscholvers die ik in de laatste jaren hier steeds vaker zie. Ik stap van mijn fiets en ga op een bruggetje staan en meteen komt de vloot naar mij toe. Jammer, ik had hier niet op gerekend anders had ik wel oud brood meegenomen. Nu heb ik slechts sleutels in mijn jaszak, nieuwe sleutels nog wel en die krijgen ze niet. De zwanen komen ook naar mij toe, ze bereiken het ijs, de mannetjeszwaan voorop (want emancipatie kennen ze niet). Hij probeert op het ijs te komen maar dat breekt af, in mijn richting drukt hij zich op en er doorheen,erop en er doorheen en opnieuw tot hij vlak onder mij is. Hij heeft zeker 15 meter als ijsbreker gefungeerd, in zijn wake zwemt zijn echtenote bedachtzaam en heel langzaam achter hem aan. Ik vind haar gedrag fascinerend, zo van: “Sloof jij je maar uit lieve jongen, ik zie wel hoe je je best doet, maar `ik zwem jouw stukkie wel”.
Ik loop met de fiets aan de hand zo’n 20 meter verder, hier is alles water en allen volgen mij, nu zwemmend. Daarna volgt weer een ijsvlakte en dus blijf ik weer wachten: mannetjeszwaan houdt het nu echter voor gezien en blijft in het natte gedeelte, het vrouwtje dat z`ijn kunstje heeft afgekeken wil nu op haar beurt gaan ijsbreken. Maar mannetje verspert haar de weg en gaat flikvlooien: kopjes en halsjes om elkaar heen, ze laat het even toe maar dan wil zij toch naar het ijs. Als ze er bijna is hoor ik grrr, grrr, even later weer grrr, grrr. Hoe vaak ik dat van hem hoor weet ik niet meer maar mannetje is dus kennelijk heel boos. Stel je voor dat het vrouwtje waarmee hij voor het leven verbonden is en blijft, ook nog kan ijsbreken. Dat is mannenwerk!* Zij is de wijste, kijkt hem even aan en verlaat het ijs, het ijs tussen haar en haar jaloerse dominante man is nu gebroken (figuurlijk althans). Zo heb ik dit alhans als leek ervaren, Vogelbescherming ook? Ik fietste hierna met koude handen maar met een fijn gevoel naar huis, maar werd weer helemal warm van binnen toen ik een oudere man op een ander bruggetje handenvol brood uit een grote plastic tas zag werpen naar vele tientallen watervogels. En de ‘mijne’ zag ik even later ook komen aanvliegen maar die hadden geen belangstelling voor mij en de zwanen heb ik maar niet afgewacht.
*Mannenwerk is het zeker (geweest). In “De Blauwe Wimpel” , 58e jrg, nr 10 van 19 okt. 2003, pag 394 t/m 398 wordt uitgebreid melding gemaakt van de ‘Woelwater’ en ‘Golfbreker’, havensleepboten van ‘Wagenborg’ te Delfzijl. Ik heb ze beiden voor de oorlog als 10 , 11 jarige jongen zien komen en ik heb ze jaren aan het werk gezien bij het binnenbrengen van schepen in de haven van Delfzijl - o.a. in 1955 van de 14.128 brt. ‘Highland Princess’ (p 398). Ook ik heb daar foto’s van gemaakt. Op p 394 staat de foto met beide sleepboten als ijsbrekers op het Eemskanaal in Delfzijl: erop erdoorheen, erop erdoorheen, …….net zoals die zwaan vandaag: Mannenwerk!
