Twedding Nog een week en dan is het twedding, ik speel daar ook een rol in, zij het geen hoofdrol; ik ben niet zo’n hoofdroller, hoewel, >7o jaar geleden rolde ik in mijn ouderlijk huis de trap af en mijn ruim 4 jaar jonger broertje Johan met wie ik veel speelde, wilde dat nadoen. Maar onze moeder had dat lawaai op de houten trap - voorzien van een zware traploper – al gehoord en greep bezorgd in: Johan mocht dat slechte voorbeeld per se niet navolgen en ik kreeg op mijn kop. Ik heb in mijn leven al heel vaak op mijn kop gekregen, ik houd me nu gedeisd, ik wil dat na 70 jaar niet weer meemaken. Ook niet (meer) doende leert men: wijsheid komt met de jaren. (?)
Twitter en blog Nadat ik op mijn verjaardag een laptop van @JanDor had gekregen werd ik dankzij haar opeens een twitteraar (dec. 2009), de maand daarop had ik een eigen blog. Op mijn activiteiten op dat gebied – a.d.h.v. de door Jannetta minutieus samengestelde handleiding - kreeg ik heel positieve reacties van veel mensen, onbekende mensen, voor mij. Ik was flabbergasted omdat maar eens in goed nederlands te zeggen. Ik werd uitgenodigd voor twitterbijeenkomsten, in Zeist (Tweist, 2x), in Vianen bij Petrah en in Tilburg bij Gufler. En steeds verwonderde ik mij over de hartelijkheid van de deelnemers die allen minstens een generatie jonger zijn dan ik (in Tweist-1 was er zelfs een twitter-tweeling van 6 jaar waarmee ik vorig jaar werd vereeuwigd). In de loop van 2009/10 trad er een verandering op. Ik was nog even enthousiast maar physieke remmingen begonnen een rol te spelen. Ik bespeurde vermoeidheid, mijn hobby, met beperkingen kluisterde mij aan mijn laptop in mijn kamer, in mijn huis. Ik een buitenmens die graag langdurig in zijn tuin werk, naar de eenden, zwanen, e.a. vogels kijk. Die ook leeftijdsgenoten heeft met beperkingen die bezocht worden. Gevolg: afnemende twitter/blogactiviteit, niet vanwege afnemende interesse, maar wel vanwege gebrek aan tijd. Hoe vreemd dat ook mag klinken !
Op de bonnefooi vakantie Plots werd een vakantie gepland, nou ja ingelast. We gingen er met de auto op uit, eerste dag naar Geiselwind waar we al >25 jaar bekend zijn, dat is 550 km en voorbij Wuerzburg. We hebben niet besproken, er is plaats. De rest op de bonnefooi: Italie (Gardameer e.o.), Oostenrijk (See/Zauntal), via Alpenhochstrasse met zijn 33 Kehren via Liechtenstein en Zwitserland naar D’land (Zeppelin-museum Friedrichshafen) en Schwarzwald, via N-Frankrijk, Luxemburg en Belgie weer naar huis. We hebben een hele goede oppas in ons huis, we kunnen 26 dagen wegblijven en leggen in totaal 4005 k.m. af.
Het belangrijkste is echter dat we – heel vermoeid thuisgekomen, na enkele dagen veel rust en slapen – bemerken dat we er beter op zijn geworden. In Oostenrijk kon ik in de Alpen weer klimmen en dalen terwijl ik vele maanden daarvoor betrekkelijk moeilijk kon lopen, het rijden in de Alpen (met die 33 Kehren over 6 a 8 km) was geen enkel probleem. Het probleem was vaak dat we geen onderdak konden vinden omdat de OAD of een andere onderneming busladingen grijze koppen bij ons ‘beoogd’ hotel (nou ja ‘beoogd’ hotel, we hadden immers niets gepland) hadden afgeleverd. En daar moesten we dan ook weer om lachen en zelfs een keer ons tevreden stellen met een kamer voorzien van een hele grote tv, maar wel zonder douche, wastafel en toilet want die waren in een ruimte aan het eind van de gang. De 6 kamers op onze etage waren gelukkig deze nacht (weekend) niet bezet, de scheergereien etc. stonden echter nog op de wastafels. Kamer en badkamer/wc zagen er echter zeer schoon en hygienisch uit in dit Duitse (N-Franse) industriegebied.
Het boek:Meisje van de Slijterij
De vorige week bracht Jannetta (@JanDor) me het boek van @Slijterijmeisje met voorin een heel hartelijke en spontane persoonlijke groet van Petra aan mij. Nadat ik al gauw een tiental pagina’s gelezen en haar per DM bedankt had, heb ik vanmiddag - geheel in strijd met mijn levensgewoonte een hele middag op bed gelegen - om het boek, 184 pagina’s uit te lezen. Dat is uiteraard gelukt. Als je zo boeiend en amusant schrijft als Petra de Boevere dan moet je wel blijven lezen. Dit boek is een topper!
Ik kom van de andere kant van de diagonaal door Nederland: Breskens-Delfzijl, vroeger wist ik de afstand exact (of zocht het op), c.a. 400 k.m., beide plaatsen liggen in probleemgebieden; alleen heeft Breskens geen spoorverbinding en Delfzijl wel, Breskens heeft een fietspontveer (Delfzijl niet, niet nodig), Breskens heeft een eind oostwaarts een Westerscheldetunnel waar doorheen je naar het overgrote deel van je eigen vaderland kunt reizen (maar dan wel per overtocht met zo’n 6,5 of 7,5 euro aan tunnelkosten) terwijl vanuit Delfzijl alles gratis is, nou ja gratis: alleen Zeeuw-Vlaanderen niet.
Dit alles hoef ik Petra niet te vertellen, zij weet dit, haar hele boek getuigt van een geestelijke vitaliteit die voor alle Nederlanders een ‘opkikker’ is. Petra, die ik in levende lijve nog nooit heb ontmoet – maar dat komt nog wel eens – is een reuze vrouw die goed verwoort hoe wij allen in deze, nu ‘moderne’, tijd over en weer moeten communiceren.
En er komt meer, zij heeft het al aangegeven: 2.0, later 3.0
