Archief voor de 'Uncategorized' Categorie

Inleiding.

Dochter Jannetta vindt dat haar vader zich moet kunnen uiten via internet en email. Dus krijg ik t.g.v. mijn verjaardag medio 2008, een laptop. Enige ervaring heb ik al met computers, niet erg positieve ondanks de computercursus die ik heb gevolgd. Maar goed, eigenlijk niet goed want  ik type zeer langzaam en niet met alle 10 vingers en in het tempo 120 (?) aanslagen/min zoals ik het in het najaar 1944 heb geleerd omdat ik anders in Appingedam toch maar ‘Deckungslöcher’ moest graven voor de Duitsers, voor of na HBS schooltijd. ‘Ledigheid is des duivels oorkussen’ als leidraad en als je dus toch niet naar school gaat dan kun je nog altijd leren typen. Zo gezegd, zo gedaan, ik voldeed aan de exameneisen en dacht midden januari 1945 in de stad Groningen, waar de examens voor een groot deel van de 3 noordelijke provincies zou worden afgenomen, wel zou slagen. Eilasie, de treinen reden niet meer, althans niet voor civilians zoals ik, uiteraard wel voor de Wehrmacht. Geen type-examen gedaan, nimmer type-examen gedaan, weinig moeten typen totnutoe en zo raakten veel vingers – althans voor dit werk – overbodig. Nu type ik o.h.a. met  2 of 3 vingers, ik weet het niet eens maar 120 aanslagen per minuut, ho maar!

In december 2008 moest ik me verder ontplooien: Jannetta had een duidelijke handleiding  voor de laptop – een menu  nog wel, aangemaakt en het werkte.

Ik produceerde en publiceerde en ontving positieve reakties, ik kreeg er plezier in en zag me al vroeg of laat genomineerd voor een literatuurprijs. Mijn fantasie kreeg nieuwe impulsen…..

Dan overkomt me opnieuw – met de allerbeste en liefste bedoelingen - een nieuwe cultuurschok: twitter !

Als mijn kenmerk verzint Jannetta de blauwe planeet om aan te geven waar zoal mijn interesses liggen, en als ik tegenwoordig , dus na 5 maanden twitteren, een ‘All Friends’ of andere kolom scroll dan herken ik mezelf direct, de anderen hebben veelal foto’s die voor mij veel moeilijker te herkennen zijn.

Ik heb intussen al heel leuke twitter-contacten hoewel ik  slechts enkelen van gezicht ken  die ik een paar maanden geleden bij ‘Tweist‘, georganiseerd door Jandor en Hoks heb ontmoet. Petrah heeft me toen het tweetboard (?) aan de muur uitgelegd, ik heb er de tweeling Jelle en Jurre (samen bijna 15 jaar en beiden collega-twitteraars !) ontmoet die met mij als oudere twitteraar voor een batterij fotografen mochten poseren. Het leek wel de fotosessie van Willem-Alexander met zijn gezin, ook een twitteraar maar die twittert via de RVD naar verluidt en niet zelf zoals de minister van buitenlandse zaken pleegt te doen.

Ik vind twitteren niet gemakkelijk, ik kom heel veel uitdrukkingen tegen die ik niet ken. Zoals vanmorgen: Skype, Skypecall (ing), mijn engelstalige woordenboeken, van dale, grote winkler prins, ze laten me in de steek, dus naar wikipedia en wat krijg ik? ’speelhallen’ en ’skeptical’. En dat heb ik de originator van dit woord – Zorg20- vanmorgen nog getweet .

Voor wat betreft de twittersfeer heb ik de grootste bewondering  voor de altijd behulpzame juffrouwJannie (dubbel J) die in de kantine een heel skala aan lekkers in de aanbieding heeft, als ze ’s morgens gaat afsluiten geeft ze – vind ik – met enige schroom  aan dat ze toch nog enige tijd nodig heeft om voor de lunch weer alles voor elkaar te krijgen. Jammer voor haar dat ik me overdag en ’s nachts beperk tot vrij sterke koffie.

Ik vind haar heel sympathiek, ze heeft hart voor de zaak en voor de mensen, het deed me vanmorgen (eigenlijk gistermorgen) dan ook  pijn te lezen dat iemand haar dweil niet had uitgeknepen en ik begreep haar gevoelens zo goed dat ik er op deze plaats  gewag van wil maken, ik hoef me in mijn blog niet te beperken tot 140 twittertekens, ik benadruk met klem dan ook: de dweil van juffrouwJannie moet altijd uitgeknepen worden.

Iets korter wil ik het hebben over alffen (dubbele f), ik heb elke dag een tweet naar hem gestuurd, hij heeft liters goulash soep uitgedeeld en nog veel andere consumpties (zie zijn tweets), hij heeft de eerste 2 ochtenden  vanaf rond 5u de hele dag  klaar gestaan voor anderen, die gezellig – al dan niet met pijnlijke voeten,  zingend en zwaaiend - voorbij kwamen,  hij stond zijn mannetje, met zijn koffieketel en/of soeppannetje.     Hulde!!!

Ik weet waar ik het over heb, ik heb de Nijmeegse Vierdaagse (uit)gelopen in 1949, 1950 en 1982.  En ik heb de eerste en de derde keer ervaren dat er toch bergen in Nijmegen zijn!

Tenslotte:

Een week geleden logeerden mijn vrouw en ik in een hotel in Berg en Dal (hier hoofdletters), we waren in jaren niet meer in de directe omgeving geweest, wij komen vaker in Kleve, Emmerich en ook Arnhem. We bezochten o.a de Heilige Land Stichting waar de Aalmoezeniers en Veldpredikers van destijds (1948), de rekruten naar toe brachten. Ook dat is veranderd en vernieuwd, zowel Jodendom als Islam is nu ook  vertegenwoordigd.

Onze terugreis ging via het centrum van Nijmegen resp. van Arhem, mijn vrouw kent Arnhem beter dan Nijmegen en ik wilde met haar over de Groesbeekseweg rijden om haar de plaats te laten zien waar de kazernes hadden gestaan, ik was daar in zeker 20 jaar niet meer geweest en die kazernes hadden plaats moeten maken voor woningbouw. Wij rijden daar dus en ik zeg: hier ergens moeten ze gestaan hebben.

En dan zie ik daar beide kazernes nog,  in volle glorie op het grote terrein achter het hek, de plaats waar ik als jonge dienstplichtige op wacht heb gestaan. Het front van beide kazernes is exact  hetzelfde gebleven, de hoofdingang van de Krayenhof kazerne – destijds het heiligdom van de regimentscommandant (luchtvaarttroepen) – geeft toegang tot een heel aantrekkelijk restaurant  met buitenterras voor het gebouw, de vriendelijke knappe ober lacht als ik hem vertel dat hij slechts weinig ouder is dan ik toentertijd. Ook de Snijderskazerne – mijn kazerne – is uiterlijk niets veranderd maar van binnen eveneens verbouwd tot vele woningen  voor alle leeftijdsgroepen.

TABORA LAMPUNTUR

Het leven zit vol verrassingen: Onze computer vertoonde ouderdomsverschijnselen, de printer was ook niet altijd enthousiast en dus besloten Jannetta en Rene mij een laptop als verjaarscadeau te geven. Vanwege onze Rodosvakantie kreeg ik de laptop begin juli. Dat was weer heel iets anders (vond ik) dan die statige grijze box die mij aan een konijnenhok deed denken. Ik oefende met die laptop, emailde ermee met  leeftijdsgenoten die dikwijls ook niet zo handig zijn met dit medium.  Toch hield ik me aan de traditie en schreef en verstuurde tientallen Kerst- en Nieuwjaarskaarten meestal voorzien van tweet-lange extra informatie.

Voldaan en ontspannen ging ik 2009 in, vergezeld van mijn  laptop. Dat was maar goed ook want ik las dat ik naast een laptop ook een weblog had. Gelukkig was er een toelichting bij want ik wist amper wat een weblog inhield en een blog? Nooit van gehoord. Maar daar kwam ras verandering in na het lezen. En zo schreef ik mijn eerste blog, eigenlijk meer een soort mededelingenbriefje, wat er in stond alleen bestemd voor Jannetta en/of Rene (@Hoks!). Al snel kwamen er een paar reacties, de eerste kwamen van Anna-Maria @puur en Kees Romkes @keez. Ik schreef er nog een paar want ik begon het bloggen wel leuk te vinden en de reacties ook. Dus eens nadenken over andere onderwerpen….

Er kwam weer een cultuurschok: ‘twitter’ verscheen in mijn leven, twitter overspoelde mij: een mini-tsunami zonder dat ik daar erg in had. Ik had ineens ‘followers’ en ik moest ook followen. Dat ging nog wel eens fout, @jandor schoot te hulp maar hoe graag en goed ze ook hielp ik moest het zelf  oplossen en zoals ‘Lommerlust Makelaars’ aangeven: ”met een beetje hulp”. Dus ik tweet, ik twitter, ’s morgens vroeg en ook  tot ’s avonds laat; overdag zijn er ook andere bezigheden: In mijn tweet maak ik er wel melding van ”gelopen in de bossen bij….” als in een tweet verwezen wordt naar muziek, een artikel en noem maar op dan klik ik daar op en reageer daar soms op.

Dan komt de uitnodiging voor #tweist, die neem ik aan,natuurlijk: als je a zegt moet je ook b zeggen. Mijn vrouw zet me om kwart voor 6 af bij het mooie kantoor van ‘Lommerlust Makelaars’ in Zeist, het kantoor van de twitter @Hoks. Ik tref daar al een 15-tal mensen aan die ik een hand geef en vertel wie ik ben.  Hetgeen eigenlijk overbodig is gezien mijn voorkomen, iedereen is veel jonger dan ik. Er werd in groepjes gepraat zoals dat altijd bij dergelijke gelegenheden gaat, ik merkte dat er meer waren die de ander niet van gezicht kende maar wel via twitter.

Er was van alles te drinken en te eten, wijn, bier (biertap),frisdranken, snacks, slaatjes, kaas, snacks etc., alles op een drietal tafels. In het ruime kantoor waren echter nog meer tafels waarop computers stonden. Daar werd druk aan gesleuteld en na verloop van tijd scheen men met het resultaat tevreden en kon de show aan de muur beginnen. Het aantal bezoekers was inmiddels meer dan verdubbeld (het exacte aantal aanwezigen weet ik niet), wat ik wel weet is dat ik twee jonge jongens zag die ook al twitteren(hierover later meer)

Twitterfall op #tweist

Weer iets nieuws voor mij, projectie op een lichtkleurige wand (meer gezien), maar hier las ik de ene tweet na de andere, onder elkaar zoals ik dat in mijn nog korte twitterleven op mijn eigen scherm kan lezen. Om mij heen zag ik enthousiaste mensen bezig met een iPhone in de hand terwijl  hun ogen doorlopend controleerden of  de verzonden tweet  goed was gekomen op de muur. Het heen en weer bewegen van de hoofden vond ik wel amusant zoals ik de hele avond amusant, interessant en leerzaam vond. Petra was zo vriendelijk me uit te leggen wat ik op de muur zag en hoe het daar terecht kwam, de tweets van de mensen  hier in het  ’Lommerlust Makelaarskantoor’, maar ook afkomstig van de twitters die door omstandigheden verlaat waren om #tweist nog mee te maken.

Tegen 9 uur had ik al zoveel twitters vragen gesteld en even zoveel fijne antwoorden gekregen dat ik naar huis wilde, ik had veel om over na te denken, ondanks dat je ontspannen rondloopt en rondkijkt is ook dit weer iets nieuw. Als ik Jandor wil bedanken zie ik daar vlakbij op de grond onder  een paar tafels die twee jonge jongens weer. Ik maak een praatje met hen en krijg te horen dat de een Jelle en de ander Jurre heet, een tweeling,. 6 jaar oud en allebei twitter! Zoets heb ik nog nooit meegemaakt, dit is voor het eerst van mijn leven dat ik een 6-jarige tweeling-twitter genaamd Jelle en Jurre Groenendijk ontmoet en de hand geef. Wie het bedacht heeft weet ik niet maar op een gegeven moment zagen wij een groep twitteraars die een foto van ons drieen wilde maken. En zo kwam het dat ik tussen Jelle en Jurre stond, beide heel vriendelijke jongens, en foto’s van ons drieen werden gemaakt.

@tiesbaas met @jelle en @jurre op #tweist

Toen ik daarna van alle mensen en in het bijzonder van degenen die veel uitleg gegeven hadden afscheid nam en @Jandor en @Hoks feliciteerden met de zeer geslaagde avond lagen en zaten Jelle en Jurre, de zonen van de trotse Jilles Groenendijk (@Jillesdotcom) al weer op de grond met hun gadgets.

Mijn vrouw Wil – na een telefoontje van @Jandor – haalde me hierna met onze nieuwe auto weer op,  buiten voor het kantoor werden we door een drietal rokende twitteraars nog uitgezwaaid.

Gedenk- en Verjaardagen*

Bijbelsch Dagboek

In mijn jeugd werd bij ons thuis voor en na het eten gebeden, “bidden en danken” werd dat genoemd en 1 keer per dag werd daarbij ook nog uit een Bijbels Dagboek voorgelezen. Het was geen kinderbijbel zoals wij die thuis ook hadden met plaatjes en tekeningen om een verhaal extra spannend te maken, zoals bijv. Simson die met zijn blote handen een leeuw – die hem uit vraatzucht het achterste van zijn tong had laten zien en hem daarna wilde verscheuren – zelf uit mekaar trok. Een soort Tarzan zoals ik die op Dinsdag 13 januari in actie heb gezien in de jungle vlakbij een uitloper van de Atlantische Oceaan en waarover ik mijn broer Jaap nog zou informeren; Vrijdag a.s. hoop ik hem te ontmoeten.

Donderdag, 5 februari 2009

Mijn Bijbelsch Dagboek  is geschreven door Ds. J.J.Knap, destijds Ned. Herv. Predikant te Groningen. Dominee Knap ken ik uit zijn voor een klein kind moeilijke dagoverpeinzingen die een van mijn ouders voorlas. Maar Ds. Knap kon in de dertiger jaren voor ons toch niet stuk, hij was geweldig. Hij had bij elke dag en dus ook bij de schrikkeldag (die apart stond vermeld en dus niet als 29 februari), een daverend slot ingebracht…..komt zo.

Foto via Marktplaats

Ontlading

Bij 5 februari lezen we: “Een wolk der getuigen” (Hebr.12:1-13). Ik ga niet in op de hier genoemde Bijbelteksten, ik lees liever andere blijere delen in de Bijbel en zelfs de dagtekst zoals Ds. Knap die hier tekent: hij verwijst naar de amfitheaters in het oude Griekenland, amfitheaters die Wil en ik al vele malen hebben bezocht, ook de afgelopen herfst in Delphi toen we weer eens met de eigen auto x-krasten door Griekenland. Ds. Knap attendeert ons op: wat door ’dengene’ (!) heen gaat als hij die vele tienduizenden als een wolk gezichten boven zich ziet en die zijn sportprestaties daar diep beneden stap voor stap volgt. Wat een toenemende spanning: bij de loper, bij de toeschouwers in Griekenland maar vooral  bij de jonge toehoorders bij vader en moeder thuis…Als de laatste regel is voorgelezen klinkt de allerlaatste zin: “Gedenk- en Verjaardagen”, dit  maal uit 3, later 4  kindermonden en ook dat is een wedloop, wie  begint als  eerste?

Daar was immers het wachten op..

Gedenkdagen* in 2009

Johannes Calvijn (500), Felix Mendelssohn-Bartholdy (200), Darwin (200), jaren geleden.

Verjaardagen* in 2009

Jacob Reijer Baas, kortweg Jaap, mijn oudste broer, viert vandaag zijn verjaardag: hij is geboren op 5 februari 1924, des morgens om 09.15 u. vertelde hij door de telefoon. Jaap is dus nu 85 jaar.

Ik wens hem – mede namens mijn vrouw Wil – van harte geluk met deze verjaardag en we hopen hem nog vele jaren te kunnen ontmoeten tezamen met zijn Eef met wie hij inmiddels reeds een halve eeuw + 15 maanden getrouwd is, ook voor Eef onze felicita Ties.

Uit: De Lendenen Omgord, Bijbelsch Dagboek door Ds. J.J.Knap Czn., 2e herziene druk, J.H.Kok-1919-Kampen. Het 90-jarig boek is in  ernstig verval,  het bruine kaft met gouden opdruk vertoont daarbij echter nog de sporen van de ontsmettingsprocedure die moest plaatsvinden nadat broer Jaap roodvonk had gehad.

IJsbreker.

Rijd ik vanmorgen per fiets op en neer naar een sleutelspecialist  in Zeist-centrum, als vanouds zonder handschoenen, ik heb ze niet eens en wil ze ook niet hebben. Als kind droeg ik wantjes en wanten, lekker herinner ik me nog.

Op de terugweg is het een drukte van belang in, rond en boven een wetering:  waterkippen, eenden, zeemeeuwen  en 2 knobbelzwanen. Het heeft vannacht gevroren en ondanks de zon dooit het niet echt, water en ijs wisselen elkaar af.  Er wordt dus gezwommen en gelopen door de massa maar gevlogen wordt er voornamelijk door aalscholvers die ik in de laatste jaren  hier steeds vaker zie. Ik stap van mijn fiets en ga op een bruggetje staan en meteen komt de vloot naar mij toe.  Jammer, ik had hier niet op gerekend anders had ik wel oud brood meegenomen. Nu heb ik slechts sleutels in mijn jaszak, nieuwe sleutels nog wel en die krijgen ze niet. De zwanen komen ook naar mij toe, ze bereiken het ijs, de mannetjeszwaan voorop (want emancipatie kennen ze niet). Hij probeert op het ijs te komen maar dat breekt af, in mijn richting drukt hij zich op en er doorheen,erop en er doorheen  en opnieuw tot hij vlak onder mij is. Hij heeft zeker 15 meter als ijsbreker gefungeerd, in zijn wake zwemt zijn echtenote bedachtzaam en heel langzaam achter hem aan. Ik vind haar gedrag fascinerend, zo van: “Sloof jij je maar uit lieve jongen, ik zie wel hoe je je best doet, maar `ik zwem jouw stukkie wel”.

Ik loop met de fiets aan de hand zo’n 20 meter verder, hier is alles water en allen volgen mij, nu zwemmend. Daarna  volgt weer een ijsvlakte  en dus blijf ik weer wachten: mannetjeszwaan houdt het nu echter voor gezien en blijft in het natte gedeelte,  het vrouwtje dat z`ijn kunstje heeft  afgekeken wil nu op haar beurt gaan ijsbreken. Maar mannetje verspert haar de weg en gaat  flikvlooien: kopjes en halsjes om elkaar heen, ze laat het even toe maar dan wil zij toch naar het ijs. Als ze er bijna is hoor ik grrr, grrr, even later weer grrr, grrr.  Hoe vaak ik dat  van hem hoor weet ik niet meer maar mannetje is dus kennelijk heel boos. Stel je voor dat het vrouwtje waarmee hij voor het leven verbonden is en blijft, ook nog kan ijsbreken. Dat is mannenwerk!* Zij is de wijste, kijkt hem even aan en verlaat het ijs,  het ijs tussen haar en haar jaloerse dominante man is nu gebroken (figuurlijk althans). Zo heb ik dit alhans  als leek ervaren, Vogelbescherming ook?     Ik fietste hierna met koude handen maar met een fijn gevoel naar huis, maar werd  weer helemal warm van binnen toen ik een oudere man op een ander bruggetje handenvol brood uit een grote plastic tas zag werpen naar vele tientallen watervogels. En de ‘mijne’ zag ik even later ook komen aanvliegen maar die hadden geen belangstelling voor  mij en de zwanen heb ik maar niet afgewacht.

*Mannenwerk is het zeker (geweest). In “De Blauwe Wimpel” , 58e  jrg, nr 10 van 19 okt. 2003, pag 394 t/m 398 wordt uitgebreid melding gemaakt van de  ‘Woelwater’ en ‘Golfbreker’, havensleepboten van ‘Wagenborg’ te Delfzijl. Ik heb ze beiden voor de oorlog  als 10 , 11 jarige jongen zien komen en ik heb ze jaren aan het werk gezien bij het binnenbrengen  van schepen in de haven van Delfzijl - o.a.  in 1955  van de 14.128 brt. ‘Highland Princess’ (p 398). Ook ik heb daar foto’s van gemaakt. Op p 394 staat de foto met beide sleepboten als ijsbrekers op het Eemskanaal in Delfzijl: erop erdoorheen, erop erdoorheen, …….net zoals die zwaan vandaag: Mannenwerk!

Tarzan. Gisteravond in e’e'n auto naar Tarzan, ‘t was mijn eerste musical, de apen vlogen me om de oren; het deed denken aan onze Indonesi”e-reis zo’n 12  jaar geleden toen mijn vrouw Wil ook al door apen werd bedreigd. Tarzan ken ik sinds  mijn jeugd: begin dertiger jaren van de vorige eeuw las mijn oudste broer Jaap me de tekst reeds voor uit het feuilleton in “De Eemsbode” . Do 5 feb a.s. hoopt hij 85 te worden, hij heeft problemen met lezen en dus kan ik nu iets terugdoen, als we naar Amsterdam gaan zal ik hem (en zijn vrouw Eef) over Tarzan vertellen.

Samcat. Donderde vannacht Sam naar beneden, hij miauwde volgens zeggen; de oude onderbuurvrouw merkte hier echter niets van, ze is namelijk doof of daaromtrent. Spikey sloeg alarm waarop Jeanne d’Arc ingreep: de buurvrouw  opende de deuren. Of  Rene’  hierin nog  rol speelde weet ik niet,  gisteravond hoestte hij nog zo  erg dat je niet wist of je hem of een van de  gorilla’s van Tarzan hoorde.

Verjaardagen. We gaan inkopen doen:  kleindochter Caroline is Vrijdag jarig  evenals  een paar bevriende 70+ ers (die laatsten hebben niet zoveel meer nodig, voor die categorie geldt immers ook: een kinderhand is gauw gevuld en zo is de cirkel dan weer rond). Als we in de parkeergarage de “Slof” (stomme naam) parkeren zeg ik tegen Wil: “We zijn wel in goed gezelschap”. Naast me zie ik een auto staan met kenteken: 30 HKH 4. En voor de jongeren die dit lezen leg ik nog even uit: Hare Koninklijke Hoogheid Juliana, haar verjaardag was: 30-4.  De eigenaresse/-aar heb ik niet ontmoet, die ken ik niet, hoeft ook niet; Google zal het wel weten.

Gelukkig Nieuwjaar wens ik al degenen die op mijn blog hebben gereageerd, ik heb vanwege ‘drukke werkzaamheden’ (hoe is het mogelijk zullen sommigen opmerken, maar vergeet dan niet dat ik me op dit moment ook weer op een geheel nieuw terrein bevind), niet altijd de inspiratie om dat te doen wat ik eigenlijk wel wil doen. En dat is mooi gezegd, vind ik. De Kerst/Nieuwjaarkaarten verzonden wij vroeger, evenals nu in December, maar Gelukkig Nieuwjaar mocht je in mijn jeugd nog  gedurende de hele maand Januari wensen, althans in de provincie Groningen; ik hou me daar maar aan (evenals men destijds de eerst maand  als Januari schreef  i.p.v.  januari).

Hgr. Tb