Het rode potlood – 2

Parlementsverkiezingen juni 2010.

Wij kiezers hebben het nu voor het zeggen, de lijsttrekkers en hun achterban zijn onrustig omdat wij kiezers voor hen  niet zo betrouwbaar meer zijn. Wij zijn degenen waarmee de partijen rekening moeten houden, en willen houden want we horen dagelijks: wij zijn er voor de kiezer, de kiezer bepaalt. En dat is natuurlijk flauwekul.

Over een paar dagen is die verkiezing  achter de rug, is de kiezer weer vergeten voor de volgende 4 jaar (als het kabinet de rit tenminste kan uitzitten) en verandert er niets.

Deze uitspraak is te absurd om waar te zijn. Natuurlijk zal er geregeerd worden, worden belasting- en vele maatregelen genomen, maar een grote bron van onrust blijft bestaan: de veiligheid. Dat is de bron waar de PVV (Wilders) zijn energie uitput. En dat is heel jammer, van die partij is n.m.m. wel vuurwerk, maar geen regeerkracht te verwachten. 

In mijn blog Het rode potlood  probeerde ik alle kiezers – op eigen kracht – te mobiliseren zelfstandig hun stem uit te brengen in het kieshokje, vooraf oefenen op pseudo-stembiljetten. Natuurlijk werd naar zo’n simpel advies niet geluisterd want de stembiljetten werden wel huis aan huis per post bezorgd, voorzien van de lijstnummers, de kiezerslijst, de lijsttrekkers met hun volgelingen allen met hun respectieve volgnummer. Maar de vakjes  met de rondjes erin ontbraken  bij alle lijsten (ergens in een hoekje stonden er nog een paar afgedrukt), en juist om die vakjes met de rondjes gaat het in het stemhokje.

Beter gezegd: om dat ene rondje in dat ene vakje dat je rood moet kleuren

Verwacht mag  worden dat we weer dezelfde chaotische polderoplossingen als kortgeleden bij en in  de stemhokjes te zien zullen krijgen (ik hoop dat ik me vergis, maar ben ervan overtuigd).

  Het erge ook bij deze verkiezingen is dat het gebrek aan veiligheid – waaraan de PVV zijn opbloei te danken heeft – blijft bestaan. In mijn eerste  rode  potlood   stelde ik dat uitsluitend de politici primair hiervoor verantwoordelijk zijn, zij en zij alleen zijn verantwoording verschuldigd aan de nu nog gehuldigde- en over een paar dagen vergeten kiezer. De gisteren bij Knevel en van de Brink naar voren gehaalde buschauffeur die het voor 3 bedreigde meisjes in zijn bus opnam en meerdere malen door de gefrustreerde bedreiger met een 21 cm lang lemmet werd gestoken, verdient alle hulde; de rechter eist  voor de poging tot doodslag 2 1/2 jaar (!)   geheel conform de wetten zoals die door onze politici in de 2e en 1e kamer zijn vastgesteld.

En dat snapt de kiezer niet, hij/zij  wil dat ook niet en daarom wendt hij/zij zich af van de gevestigde partijen, tegen zijn/haar wil overigens. De politiek heeft hier geen afdoend- en overtuigend antwoord op, iedereen wordt zonodig beveiligd, de kiezer heeft het nakijken: niks veiligheid verzekerd. Je mag blij zijn als je niet in zo’n situatie terechtkomt. 

  

 

 

 

 

 

 

 

 ;

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

2 reacties op Het rode potlood – 2

Reacties zijn gesloten.