Het leven zit vol verrassingen…

Het leven zit vol verrassingen: Onze computer vertoonde ouderdomsverschijnselen, de printer was ook niet altijd enthousiast en dus besloten Jannetta en Rene mij een laptop als verjaarscadeau te geven. Vanwege onze Rodosvakantie kreeg ik de laptop begin juli. Dat was weer heel iets anders (vond ik) dan die statige grijze box die mij aan een konijnenhok deed denken. Ik oefende met die laptop, emailde ermee met  leeftijdsgenoten die dikwijls ook niet zo handig zijn met dit medium.  Toch hield ik me aan de traditie en schreef en verstuurde tientallen Kerst- en Nieuwjaarskaarten meestal voorzien van tweet-lange extra informatie.

Voldaan en ontspannen ging ik 2009 in, vergezeld van mijn  laptop. Dat was maar goed ook want ik las dat ik naast een laptop ook een weblog had. Gelukkig was er een toelichting bij want ik wist amper wat een weblog inhield en een blog? Nooit van gehoord. Maar daar kwam ras verandering in na het lezen. En zo schreef ik mijn eerste blog, eigenlijk meer een soort mededelingenbriefje, wat er in stond alleen bestemd voor Jannetta en/of Rene (@Hoks!). Al snel kwamen er een paar reacties, de eerste kwamen van Anna-Maria @puur en Kees Romkes @keez. Ik schreef er nog een paar want ik begon het bloggen wel leuk te vinden en de reacties ook. Dus eens nadenken over andere onderwerpen….

Er kwam weer een cultuurschok: ‘twitter’ verscheen in mijn leven, twitter overspoelde mij: een mini-tsunami zonder dat ik daar erg in had. Ik had ineens ‘followers’ en ik moest ook followen. Dat ging nog wel eens fout, @jandor schoot te hulp maar hoe graag en goed ze ook hielp ik moest het zelf  oplossen en zoals ‘Lommerlust Makelaars’ aangeven: “met een beetje hulp”. Dus ik tweet, ik twitter, ’s morgens vroeg en ook  tot ’s avonds laat; overdag zijn er ook andere bezigheden: In mijn tweet maak ik er wel melding van “gelopen in de bossen bij….” als in een tweet verwezen wordt naar muziek, een artikel en noem maar op dan klik ik daar op en reageer daar soms op.

Dan komt de uitnodiging voor #tweist, die neem ik aan,natuurlijk: als je a zegt moet je ook b zeggen. Mijn vrouw zet me om kwart voor 6 af bij het mooie kantoor van ‘Lommerlust Makelaars’ in Zeist, het kantoor van de twitter @Hoks. Ik tref daar al een 15-tal mensen aan die ik een hand geef en vertel wie ik ben.  Hetgeen eigenlijk overbodig is gezien mijn voorkomen, iedereen is veel jonger dan ik. Er werd in groepjes gepraat zoals dat altijd bij dergelijke gelegenheden gaat, ik merkte dat er meer waren die de ander niet van gezicht kende maar wel via twitter.

Er was van alles te drinken en te eten, wijn, bier (biertap),frisdranken, snacks, slaatjes, kaas, snacks etc., alles op een drietal tafels. In het ruime kantoor waren echter nog meer tafels waarop computers stonden. Daar werd druk aan gesleuteld en na verloop van tijd scheen men met het resultaat tevreden en kon de show aan de muur beginnen. Het aantal bezoekers was inmiddels meer dan verdubbeld (het exacte aantal aanwezigen weet ik niet), wat ik wel weet is dat ik twee jonge jongens zag die ook al twitteren(hierover later meer)

Twitterfall op #tweist

Twitterfall op #tweist

Weer iets nieuws voor mij, projectie op een lichtkleurige wand (meer gezien), maar hier las ik de ene tweet na de andere, onder elkaar zoals ik dat in mijn nog korte twitterleven op mijn eigen scherm kan lezen. Om mij heen zag ik enthousiaste mensen bezig met een iPhone in de hand terwijl  hun ogen doorlopend controleerden of  de verzonden tweet  goed was gekomen op de muur. Het heen en weer bewegen van de hoofden vond ik wel amusant zoals ik de hele avond amusant, interessant en leerzaam vond. Petra was zo vriendelijk me uit te leggen wat ik op de muur zag en hoe het daar terecht kwam, de tweets van de mensen  hier in het  ‘Lommerlust Makelaarskantoor’, maar ook afkomstig van de twitters die door omstandigheden verlaat waren om #tweist nog mee te maken.

Tegen 9 uur had ik al zoveel twitters vragen gesteld en even zoveel fijne antwoorden gekregen dat ik naar huis wilde, ik had veel om over na te denken, ondanks dat je ontspannen rondloopt en rondkijkt is ook dit weer iets nieuw. Als ik Jandor wil bedanken zie ik daar vlakbij op de grond onder  een paar tafels die twee jonge jongens weer. Ik maak een praatje met hen en krijg te horen dat de een Jelle en de ander Jurre heet, een tweeling,. 6 jaar oud en allebei twitter! Zoets heb ik nog nooit meegemaakt, dit is voor het eerst van mijn leven dat ik een 6-jarige tweeling-twitter genaamd Jelle en Jurre Groenendijk ontmoet en de hand geef. Wie het bedacht heeft weet ik niet maar op een gegeven moment zagen wij een groep twitteraars die een foto van ons drieen wilde maken. En zo kwam het dat ik tussen Jelle en Jurre stond, beide heel vriendelijke jongens, en foto’s van ons drieen werden gemaakt.

@tiesbaas met @jelle en @jurre op #tweist

@tiesbaas met @jelle en @jurre op #tweist

Toen ik daarna van alle mensen en in het bijzonder van degenen die veel uitleg gegeven hadden afscheid nam en @Jandor en @Hoks feliciteerden met de zeer geslaagde avond lagen en zaten Jelle en Jurre, de zonen van de trotse Jilles Groenendijk (@Jillesdotcom) al weer op de grond met hun gadgets.

Mijn vrouw Wil – na een telefoontje van @Jandor – haalde me hierna met onze nieuwe auto weer op,  buiten voor het kantoor werden we door een drietal rokende twitteraars nog uitgezwaaid.

Geplaatst in Uncategorized | 4 Reacties

tiesbaas

Vrijdag 6 februari zijn we naar Jaap en Eef  in Amsterdam geweest, Jaap was  de dag tevoren 85 jaar geworden en het was heel gezellig met zijn vieren. We hebben het over Tarzan ( musical, films en feuilleton) gehad  en Jaap herinnerde zich nog de huisnummering (zonder straatnaam) in Delfzijl  en d`at heb ik niet meer meegemaakt. Het  Logement van de Wed. Zalm aan de Martelaarsgracht  waar onze  opa Jacob Baas rond 1850 heeft gewoond is volgens Jaap al jaren geleden afgebroken, hij heeft het althans niet meer  kunnen vinden; ik kom hier later wel eens op terug. We zijn  van half 12 tot half 3 bij hun geweest, zagen tijdig dat  een file op ons stond te wachten en verlieten  bij het  ‘oude abc’ (beter bekend als Abcoude)  de A2 om via een kamer van het Groene Hart uiteindelijk weer in Zeist te belanden.

Zaterdag 7 feb. waren we in de Basket/Uithof Utrecht, Jannetta kreeg daar het diploma Digital Marketeer uitgereikt. Het was er knap vol, ouders met kleine kinderen waarvan de ene ouder als oppas optrad en de andere een diploma in ontvangst nam. We waren nog maar net binnen toen ik werd aangestoten: ik moest kijken wat het humpie naast me aan het doen was, ik bukte maar zij bleef druk doende en ik begreep het niet. Geef eens hier zei ik, dat deed ze  en vroeg: “Wat staat daar?” Ik zei ‘quck’, maar dat was niet goed.  ‘puck’  staat er  want zo heet ze en ze is al 4, ik gaf haar een schouderklopje en dacht bij mezelf: ze heeft gelijk, een p cq q is toch eigenlijk ook een q/p  geen omgekeerde maar een omgedraaide, in elk geval  elkaars spiegelbeeld en dus lijken ze op elkaar;  het rood-wangige  bijdehandje komt daar ook nog wel achter.

’s Avonds: Una Voce Particulare, Ernst Daniel Smid, wat een prachtig  programma, wij kijken er (bijna) altijd  naar.

Zondag 8 feb. Wij maken nog een ritje, ‘t regent soms en in lopen hebben we weinig zin. Jaap viert nog eens zijn verjaardag, nu in Leusden met kinderen en kleinkinderen, ze worden gehaald en gebracht.

Ik heb nogal wat getwitterd/getweet en reacties  ontvangen, allen heb ik meen ik bedankt en anders doe ik het hier ook nog maar eens. De afgelopen week heb ik zoveel nieuwe (werk)woorden gehoord/gelezen waarin mijn Grote Winkler Prins en zelfs het Groene Boekje niet meer in voorzien  dat ik die boekwerken t.Z.t  maar in mijn graf meeneem.  Zoals destijds in Egypte en elders, ik als een soort Farao, wel een minder belangrijke maar qua leeftijd een soort opa Farao.

Hoks is vandaag  twitter geworden, ik voel me ook daardoor nu al een beetje oud maar zoiets hou je niet tegen .

 

Maandag, 9 feb. Vandaag is het 140 jaar geleden dat oom Cees (oudste broer van mijn vader) werd geboren, later meer over hem.

Geplaatst in Uncategorized | 8 Reacties

“Bijbelsch dagboek”

Gedenk- en Verjaardagen*

Bijbelsch Dagboek

In mijn jeugd werd bij ons thuis voor en na het eten gebeden, “bidden en danken” werd dat genoemd en 1 keer per dag werd daarbij ook nog uit een Bijbels Dagboek voorgelezen. Het was geen kinderbijbel zoals wij die thuis ook hadden met plaatjes en tekeningen om een verhaal extra spannend te maken, zoals bijv. Simson die met zijn blote handen een leeuw – die hem uit vraatzucht het achterste van zijn tong had laten zien en hem daarna wilde verscheuren – zelf uit mekaar trok. Een soort Tarzan zoals ik die op Dinsdag 13 januari in actie heb gezien in de jungle vlakbij een uitloper van de Atlantische Oceaan en waarover ik mijn broer Jaap nog zou informeren; Vrijdag a.s. hoop ik hem te ontmoeten.

Donderdag, 5 februari 2009

Mijn Bijbelsch Dagboek  is geschreven door Ds. J.J.Knap, destijds Ned. Herv. Predikant te Groningen. Dominee Knap ken ik uit zijn voor een klein kind moeilijke dagoverpeinzingen die een van mijn ouders voorlas. Maar Ds. Knap kon in de dertiger jaren voor ons toch niet stuk, hij was geweldig. Hij had bij elke dag en dus ook bij de schrikkeldag (die apart stond vermeld en dus niet als 29 februari), een daverend slot ingebracht…..komt zo.

bijbelsch-dagboek

Foto via Marktplaats

Ontlading

Bij 5 februari lezen we: “Een wolk der getuigen” (Hebr.12:1-13). Ik ga niet in op de hier genoemde Bijbelteksten, ik lees liever andere blijere delen in de Bijbel en zelfs de dagtekst zoals Ds. Knap die hier tekent: hij verwijst naar de amfitheaters in het oude Griekenland, amfitheaters die Wil en ik al vele malen hebben bezocht, ook de afgelopen herfst in Delphi toen we weer eens met de eigen auto x-krasten door Griekenland. Ds. Knap attendeert ons op: wat door ’dengene’ (!) heen gaat als hij die vele tienduizenden als een wolk gezichten boven zich ziet en die zijn sportprestaties daar diep beneden stap voor stap volgt. Wat een toenemende spanning: bij de loper, bij de toeschouwers in Griekenland maar vooral  bij de jonge toehoorders bij vader en moeder thuis…Als de laatste regel is voorgelezen klinkt de allerlaatste zin: “Gedenk- en Verjaardagen”, dit  maal uit 3, later 4  kindermonden en ook dat is een wedloop, wie  begint als  eerste?

Daar was immers het wachten op..

Gedenkdagen* in 2009

Johannes Calvijn (500), Felix Mendelssohn-Bartholdy (200), Darwin (200), jaren geleden.

Verjaardagen* in 2009

Jacob Reijer Baas, kortweg Jaap, mijn oudste broer, viert vandaag zijn verjaardag: hij is geboren op 5 februari 1924, des morgens om 09.15 u. vertelde hij door de telefoon. Jaap is dus nu 85 jaar.

Ik wens hem – mede namens mijn vrouw Wil – van harte geluk met deze verjaardag en we hopen hem nog vele jaren te kunnen ontmoeten tezamen met zijn Eef met wie hij inmiddels reeds een halve eeuw + 15 maanden getrouwd is, ook voor Eef onze felicita Ties.

Uit: De Lendenen Omgord, Bijbelsch Dagboek door Ds. J.J.Knap Czn., 2e herziene druk, J.H.Kok-1919-Kampen. Het 90-jarig boek is in  ernstig verval,  het bruine kaft met gouden opdruk vertoont daarbij echter nog de sporen van de ontsmettingsprocedure die moest plaatsvinden nadat broer Jaap roodvonk had gehad.

Geplaatst in Uncategorized | 7 Reacties

Weblog van Ties Baas verplaatst!

Sinds begin januari is mijn weblog verplaatst naar http://tiesbaas.wordpress.com

Ik nodig iedereen van harte uit om vanaf nu alle updates daar te volgen en kijk uit naar jullie reacties.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Weblog van Ties Baas verplaatst!

Mannenwerk

IJsbreker.

Rijd ik vanmorgen per fiets op en neer naar een sleutelspecialist  in Zeist-centrum, als vanouds zonder handschoenen, ik heb ze niet eens en wil ze ook niet hebben. Als kind droeg ik wantjes en wanten, lekker herinner ik me nog.

Op de terugweg is het een drukte van belang in, rond en boven een wetering:  waterkippen, eenden, zeemeeuwen  en 2 knobbelzwanen. Het heeft vannacht gevroren en ondanks de zon dooit het niet echt, water en ijs wisselen elkaar af.  Er wordt dus gezwommen en gelopen door de massa maar gevlogen wordt er voornamelijk door aalscholvers die ik in de laatste jaren  hier steeds vaker zie. Ik stap van mijn fiets en ga op een bruggetje staan en meteen komt de vloot naar mij toe.  Jammer, ik had hier niet op gerekend anders had ik wel oud brood meegenomen. Nu heb ik slechts sleutels in mijn jaszak, nieuwe sleutels nog wel en die krijgen ze niet. De zwanen komen ook naar mij toe, ze bereiken het ijs, de mannetjeszwaan voorop (want emancipatie kennen ze niet). Hij probeert op het ijs te komen maar dat breekt af, in mijn richting drukt hij zich op en er doorheen,erop en er doorheen  en opnieuw tot hij vlak onder mij is. Hij heeft zeker 15 meter als ijsbreker gefungeerd, in zijn wake zwemt zijn echtenote bedachtzaam en heel langzaam achter hem aan. Ik vind haar gedrag fascinerend, zo van: “Sloof jij je maar uit lieve jongen, ik zie wel hoe je je best doet, maar `ik zwem jouw stukkie wel”.

Ik loop met de fiets aan de hand zo’n 20 meter verder, hier is alles water en allen volgen mij, nu zwemmend. Daarna  volgt weer een ijsvlakte  en dus blijf ik weer wachten: mannetjeszwaan houdt het nu echter voor gezien en blijft in het natte gedeelte,  het vrouwtje dat z`ijn kunstje heeft  afgekeken wil nu op haar beurt gaan ijsbreken. Maar mannetje verspert haar de weg en gaat  flikvlooien: kopjes en halsjes om elkaar heen, ze laat het even toe maar dan wil zij toch naar het ijs. Als ze er bijna is hoor ik grrr, grrr, even later weer grrr, grrr.  Hoe vaak ik dat  van hem hoor weet ik niet meer maar mannetje is dus kennelijk heel boos. Stel je voor dat het vrouwtje waarmee hij voor het leven verbonden is en blijft, ook nog kan ijsbreken. Dat is mannenwerk!* Zij is de wijste, kijkt hem even aan en verlaat het ijs,  het ijs tussen haar en haar jaloerse dominante man is nu gebroken (figuurlijk althans). Zo heb ik dit alhans  als leek ervaren, Vogelbescherming ook?     Ik fietste hierna met koude handen maar met een fijn gevoel naar huis, maar werd  weer helemal warm van binnen toen ik een oudere man op een ander bruggetje handenvol brood uit een grote plastic tas zag werpen naar vele tientallen watervogels. En de ‘mijne’ zag ik even later ook komen aanvliegen maar die hadden geen belangstelling voor  mij en de zwanen heb ik maar niet afgewacht.

*Mannenwerk is het zeker (geweest). In “De Blauwe Wimpel” , 58e  jrg, nr 10 van 19 okt. 2003, pag 394 t/m 398 wordt uitgebreid melding gemaakt van de  ‘Woelwater’ en ‘Golfbreker’, havensleepboten van ‘Wagenborg’ te Delfzijl. Ik heb ze beiden voor de oorlog  als 10 , 11 jarige jongen zien komen en ik heb ze jaren aan het werk gezien bij het binnenbrengen  van schepen in de haven van Delfzijl – o.a.  in 1955  van de 14.128 brt. ‘Highland Princess’ (p 398). Ook ik heb daar foto’s van gemaakt. Op p 394 staat de foto met beide sleepboten als ijsbrekers op het Eemskanaal in Delfzijl: erop erdoorheen, erop erdoorheen, …….net zoals die zwaan vandaag: Mannenwerk!

Geplaatst in Uncategorized | 4 Reacties

Huntelaar

Huntelaar.

Eergisteren even op en neer naar Zeeuws-Vlaanderen, 420 autokilometers. Na aankomst krijg ik het begeerde kop koffie terwijl  mijn kleinzoon  me nadenkend aankijkt. In zijn handje een auto die hij zojuist van mij (en van oma die niet is meegekomen) heeft ontvangen; het spelen ermee wordt even gestaakt want op het nadenkend aankijken volgt: “Opa, jij bent oud” Daar wil ik meer van weten en vraag waarom hij dat vindt. Zijn antwoord luidt: “Jij hebt krasjes” Ik: ???. Volgt: ” Onder je ogen”  Ik zeg: Rimpels? Ja, is het antwoord.

Vanwege  het zonovergoten, gezonde winterweer gaan mijn vrouw en ik ruim een half uur lopen in de duinen bij Soesterberg en Soestduinen, daar wordt heel druk gesloopt en i.p.v. vliegtuigmotoren hoor je er drilboren, vrachtauto’s, vallende muren  etc. en natuurlijk druk treinverkeer. Maar ja, dat laatste is er al vele tientallen jaren.

Als ik thuiskom en mijn laptop activeer treft mij een bericht van maandag 26 januaris:  ‘Lachen met  Huntelaar Senior’ en ‘Vader Huntelaar fopt verslaggever’ :  Een team van de Amsterdamse televisiezender AT5 reist dinsdag j.l. in allerijl  naar Hummelo, de geboorteplaats van Klaas-Jan Huntelaar om aldaar  reacties te vernemen over diens vertrek naar Real Madrid.  Men belt ergens aan, een meneer komt naar buiten en krijgt een aantal vragen voorgelegd. Hij houdt zich op de vlakte, over het definitieve vertrek naar Real hoor ik hem iets zeggen over nog geen ‘groen licht’   of gehoord,  hij kent de familie Huntelaar echter wel en Klaas-Jan ook want die speelde en voetbalde vaak met zijn kinderen; ze wonen in dezelfde straat. Als de verslaggever doorvraagt bevestigt de man nog dat Klaas-Jan een goede voetballer is en vervolgt: ‘Ik heb er niet zoveel verstand van’.  Hij besluit tenslotte met: ‘dat we hier niet zo gesteld zijn op tv-interviews’ en neemt vriendelijk afscheid.  [P.S. deze ge”interviewde meneer heet Dirk Jan Huntelaar en is de vader van b.g.  beroemde goalgetter, maar dat wist de AT5- verslaggever toen nog niet].

Rodos jun/jul.’08.  Mijn vrouw en ik zijn 2 weken in/op Rodos, mijn 70+ rijbewijs was niet op tijd binnen, dus de Griekenland-vakantie met eigen auto ging niet door (dat hebben we in sept/okt weer goedgemaakt, maar daarover een volgende keer). Mijn vrouw komt te vallen bij een bushalte, heel lelijk ziet het er uit. De eerste hulp als schoonmaken doen we zelf, na 3 dagen ontsteking toch maar naar ‘Kryto’ (=ziekenhuis-post): foto’s, etc. Men regelt daar een taxi naar de enige nog open apotheek a/h andere eind van de stad, daar  wachten en terug  naar het ziekenhuis (totaal taxi-kosten 10 euro !!). Opdracht 1.: over 3 dagen terugkomen, doen we.  Opdracht 2: antibiotica blijven gebruiken,niet in zee, geen wijntje en veel rusten.

Rodos-airport, wo 2 juli 2008, de HV 422 (?) van Arke Fly vertrektijd 22.15  heeft vertraging opglopen  en zal ongeveer een uur later vertrekken dus rond 23.15  (Griekse tijd). We berusten, net als vele anderen en blijven in  de vertrekhal naar de monitors en naar de klok staren, maar dan……….?  Een 4 `a  5- jarig jochie  verschijnt ten tonele, compleet met shirt etc., hij dribbelt achter de bal die zijn vader hem  toespeelt aan en we lezen op dat shirt: ‘Huntelaar’   Het is super-amusant  hoe dat jochie zich zo en zo vakkundig, uitslooft. Zijn moeder loopt met  een  peuter  in een wagentje  rond, kennelijk heeft  zij ook  gevoetbald. De show die zeker een uur duurde was super en eindigde toen ‘Boarding’  deze  kleine  ‘Huntelaar’, zijn familie en ons opriep aan boord te gaan. Op Schiphol heb ik hem nog even teruggezien, ik schat hem even oud als mijn kleinzoon (je weet wel: die met ‘mijn krasjes’)

AT5: Kijken we naar Pauw en Witteman (maandag 26 jan.) , in de pauze – om 23.4o-  interviewt AT5 een tweetal grijze dames over de ING-crisis. Het is de eerste keer dat `ik  AT5 zie en ze doen het goed, gelukkig hebben wij ook regio-tv.

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie

Tarzan

Tarzan. Gisteravond in e’e’n auto naar Tarzan, ’t was mijn eerste musical, de apen vlogen me om de oren; het deed denken aan onze Indonesi”e-reis zo’n 12  jaar geleden toen mijn vrouw Wil ook al door apen werd bedreigd. Tarzan ken ik sinds  mijn jeugd: begin dertiger jaren van de vorige eeuw las mijn oudste broer Jaap me de tekst reeds voor uit het feuilleton in “De Eemsbode” . Do 5 feb a.s. hoopt hij 85 te worden, hij heeft problemen met lezen en dus kan ik nu iets terugdoen, als we naar Amsterdam gaan zal ik hem (en zijn vrouw Eef) over Tarzan vertellen.

Samcat. Donderde vannacht Sam naar beneden, hij miauwde volgens zeggen; de oude onderbuurvrouw merkte hier echter niets van, ze is namelijk doof of daaromtrent. Spikey sloeg alarm waarop Jeanne d’Arc ingreep: de buurvrouw  opende de deuren. Of  Rene’  hierin nog  rol speelde weet ik niet,  gisteravond hoestte hij nog zo  erg dat je niet wist of je hem of een van de  gorilla’s van Tarzan hoorde.

Verjaardagen. We gaan inkopen doen:  kleindochter Caroline is Vrijdag jarig  evenals  een paar bevriende 70+ ers (die laatsten hebben niet zoveel meer nodig, voor die categorie geldt immers ook: een kinderhand is gauw gevuld en zo is de cirkel dan weer rond). Als we in de parkeergarage de “Slof” (stomme naam) parkeren zeg ik tegen Wil: “We zijn wel in goed gezelschap”. Naast me zie ik een auto staan met kenteken: 30 HKH 4. En voor de jongeren die dit lezen leg ik nog even uit: Hare Koninklijke Hoogheid Juliana, haar verjaardag was: 30-4.  De eigenaresse/-aar heb ik niet ontmoet, die ken ik niet, hoeft ook niet; Google zal het wel weten.

Gelukkig Nieuwjaar wens ik al degenen die op mijn blog hebben gereageerd, ik heb vanwege ‘drukke werkzaamheden’ (hoe is het mogelijk zullen sommigen opmerken, maar vergeet dan niet dat ik me op dit moment ook weer op een geheel nieuw terrein bevind), niet altijd de inspiratie om dat te doen wat ik eigenlijk wel wil doen. En dat is mooi gezegd, vind ik. De Kerst/Nieuwjaarkaarten verzonden wij vroeger, evenals nu in December, maar Gelukkig Nieuwjaar mocht je in mijn jeugd nog  gedurende de hele maand Januari wensen, althans in de provincie Groningen; ik hou me daar maar aan (evenals men destijds de eerst maand  als Januari schreef  i.p.v.  januari).

Hgr. Tb

Geplaatst in Uncategorized | 2 Reacties

Doolhof

Het is nog steeds een doolhof met soms een lichtpuntje, he Spikey?

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Doolhof

Spikey

Vandaag is het de 3e verjaardag van Spikey een witte Westie. Het is een subliem opgevoed en lief diertje dat om zijn as gaat draaien als je iets lekkers voor zijn snuitje houdt en zegt: “Dansen Spike !”.  Zijn huisgenoot Sam heeft lange tijd de kat uit de boom  gekeken maar stelt zich tegenwoordig  toegankelijker op; dat is eigenlijk begonnen nadat Sinterklaas bij ons over de daken heeft gereden terwijl zijn knecht Pieter door de schoorsteen  kat-en-hond presentjes in onze  openhaard wierp. Het paard kwam daarbij nog bijna te vallen (en de Sint dus ook) en dat alles werd van nabij gadegeslagen door Sam de dakhaas die daarop meteen naar huis is gerend om het aan Spikey te vertellen. En die vertelde het weer aan zijn baasje – die dol op hem is `en  naast de vele vaardigheden die ze hem al heeft bijgebracht, nog moet leren hoe een cadeautje moet worden uitgepakt. Want dat lijkt nergens naar!

Ik zal nu vertellen wie het baasje en de baas van Spikey en Sam zijn: Jeanne d’Arc en Rene’. Over beiden zal ik de privacy betrachten, Rene’ zal het respecteren en  Jeanne d’Arc?  Kijk maar op Google.

Beiden hartelijk  gefeliciteerd met deze dag, ook namens Wil (zal ze wel goed vinden), Ties.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Spikey

oliebollen

oliebollen uit rotterdam zijn opnieuw de beste volgens het nieuws,volgens ons echter koop je de lekkerste – en niet erg vet – bij de bakker in otterlo.

Geplaatst in Uncategorized | Één reactie