ZONDAGSKIND

Op Zondag 6 december 1891 maakte mijn grootvader, Meertinus Meijering, Predikant van de Gereformeerde Kerk te Makkum (Fr) de volgende aantekening: “Wegens huiselijke omstandigheden niet gepreekt”. Op die dag werd n.l. zijn eerste kind, een dochtertje geboren dat – naar beide grootmoeders vernoemd – de namen kreeg: Fokkina Maria. Dat humpie schijnt een erg lief en zorgzaam kind te zijn geweest.
Na haar MULO-examen in Veendam ging ze de verpleging in, o.a. bij het Wilhelmina Gasthuis te Amsterdam. De Directrice van dat ziekenhuis probeerde haar afscheid daar te voorkomen door te zeggen: “Aan jou gaat een hele goede verpleegster verloren”, maar wegens een ernstig zieke broer die langdurig verpleegd moest worden ging Fokkina Maria huiswaarts.
Tot de Spaanse Griep in 1918 de wereld in zijn greep kreeg en Fokkina overal in het land werd gevraagd hulp te bieden. Dat deed ze en jaren later sprak ik nog vele ouderen die met grote liefde en waardering over deze Florence Nightingale spraken.
Niet lang na deze pandemie werd opnieuw een beroep op haar gedaan: een zekere Reijer Baas vroeg haar ten huwelijk en zij zei: “Ja”.
Op 30 augustus 1921 werd de officiele verloving gevierd, op 31 augustus 1922 trouwden ze in Delfzijl, het huwelijk werd kerkelijk ingezegend door haar vader die inmiddels predikant in Delfzijl was. In de volgende 10 jaar zou hij de 4 kinderen (3 jongens en een meisje) die Fokkina en Reijer kregen in zijn Gereformeerde kerk dopen. Nummer 3 werd naar hem vernoemd, naar zijn Opa dus, en daaraan werd de naam van de vader toegevoegd: Meertinus Reijer Baas luidde dus het geheel. En dat ben ik dus.
Mijn oudere broer Jaap (85) en ik zijn er nog, mijn zus Ludy overleed in 2006 kort voor haar 81e verjaardag, mijn broer Johan (Geref. predikant in Helpman/Gr) overleed in 1996 op 63-jarige leeftijd.
Reijer overleed in 1974, 94 jaar oud jaar, Fokkina overleed in 1976: 84 jaar oud, ze zijn ruim 52 jaar getrouwd geweest.
Zolang ik me bewust ben geweest van hun trouwdag (die tevens de verjaardag van Koningin Wilhelmina was) herinner ik me dat mijn moeder altijd op die dag vaasjes met de mooiste eigengekweekte goudsbloemen op diverse tafeltjes neerzette.
En zo staan er bij ons thuis altijd op 31 augustus altijd eigengekweekte goudsbloemen in vaasje ter herinnering aan die lieve mensen.
Tenslotte: Ik kwam op het idee om dit alles neer te schrijven om dat mijn moeder altijd een Zondagskind is gebleven en omdat het vandaag Zondag 6 december 2009 is, 118 jaar na haar geboorte.
(Opmerking: ik plaats dit verhaal zondermeer, ik ben als de dood dat (ook) dit verhaal de mist in gaat. 🙂 of 🙁 ?
🙂 moet!!

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

Één reactie op ZONDAGSKIND

Reacties zijn gesloten.